Samen met pelgrims uit vele landen verzamelden de Nederlandse pelgrims zich op 29 april in de ochtend in de ondergrondse Pius X basiliek voor de Internationale Mis. Hoofdcelebrant tijdens deze viering was kardinaal Eijk, een aantal Nederlandse pelgrims zong mee in het koor. Voor een groep jongeren was de dag al uren eerder gestart: zij liepen om 6.00 met pastor De Bekker de grote kruisweg. Net als voorgaande dagen hadden parochiegroepen ‘s middags de gelegenheid om de grote of de kleine kruisweg te lopen. Aan het eind van de middag verzamelden de meeste pelgrims zich voor de viering met handoplegging.

In zijn preek tijdens de Internationale Mis wees kardinaal Eijk erop dat Jezus in het Evangelie van deze viering Zijn Vader aanbidt: ‘Ik prijs U, Vader.’ Kardinaal Eijk: “Jezus bidt de Vader niet om Hem iets te vragen of om een verzoek in te willigen. Hij aanbidt en looft Zijn Vader. Dat is de fundamentele en hoogste vorm van bidden. Dat is niet het smeekgebed om iets te verkrijgen.”
Natuurlijk vragen wij christenen om zaken voor onszelf en anderen, aldus kardinaal Eijk. “Dat doen we hier op de voorspraak van Onze Lieve Vrouw van Lourdes. En die gebeden worden zeker verhoord, dan weer letterlijk, dan weer zoals God het het beste voor ons acht. Maar het is niet zo dat we alleen naar de kerk komen om iets aan God te vragen. Wij komen op de eerste plaats om Hem te aanbidden en te loven.”

God loven en aanbidden vergt een bijzondere houding, “namelijk die van nederigheid en deemoed,” zo benadrukte kardinaal Eijk. Jezus openbaart de Vader niet aan “de wijzen en verstandigen maar aan kinderen. Hij bedoelt hiermee de hoogmoedige mens die vol is van zichzelf en denkt dat hij op eigen kracht zichzelf wel redt. Deze mensen zijn er in alle tijden. … Dit is een hoogmoedige houding die een mens de pas afsnijdt om in God te geloven en Hem te aanbidden.” Een mens met de houding van een kind daarentegen “beseft dat hij afhankelijk is van anderen en uiteindelijk van God, aan Wie hij te danken heeft dat hij überhaupt bestaat.”
Jezus spoort iedereen die ‘uitgeput is en onder lasten gebukt gaat’ uit om bij Hem te komen, aldus kardinaal Eijk. “Jezus nodigt ons uit in dit Evangelie om ons aan te sluiten bij Zijn aanbidding van de Eeuwige Vader. Als we dat doen, dan geeft Hij ons toegang tot Zijn innerlijk, Zijn hart, dat aan het kruis met een lans is doorboord. Het bewust samen met Jezus dragen van het juk dat we in ons leven tegenkomen is ook een vorm van God aanbidden.” Dat deed de heilige van vandaag, Catharina van Siena, dat deed al helemaal Maria de moeder van Jezus en dat deed ook Bernadette Soubirous, aldus kardinaal Eijk.

Voor pastor De Bekker en 30 pelgrims – onder wie 20 jongeren – was deze dag in alle vroegte begonnen. Om 6.00 uur gingen zij de grote kruisweg bidden, er werden fakkels meegedragen om het pad zichtbaar te maken in het donker. Diocesaan jongerenwerker Sarah Mijhad: “Om en om mocht iemand de lezing voorlezen en pastor De Bekker ging voor in gebed. Rond het ochtendgloren om 7.00 uur waren ze bij de laatste statie: het Licht is verrezen! Helaas brak de zon toen niet door het wolkendek. De jongeren vonden deze vroege kruistocht een heel waardevolle ervaring.”
‘s Middags maakten diverse parochiegroepen gebruik van de gelegenheid om de grote of de kleine kruisweg te lopen, andere groepen hadden dat op maandag- of dinsdagmiddag gedaan.

Om 16 uur kwam de pelgrims samen in de Bernadettekerk voor de viering met handoplegging – voor sommige pelgrims een emotioneel onderdeel van de bedevaart. Pastoor Ambting (parochies Licht van Christus en H. Drie-eenheid) is voorzitter van het bestuur van bedevaartorganisatie Huis voor de Pelgrim. Hij hield de overweging in deze viering. Daarin gebruikte hij het Duitse woord ‘Hautnah’ om de betekenis van deze viering duidelijk te maken: “Het woord ‘Hautnah’ drukt volgens mij precies uit wat wij hier vandaag gaan ervaren in deze viering met handoplegging, maar ook wat we in brede zin ervaren deze dagen hier in Lourdes. Want ‘Hautnah’ heeft zowel een letterlijke als een overdrachtelijke betekenis. Het woord zegt namelijk dat iets heel dichtbij komt, zo dichtbij dat het tot op de huid komt. Het heeft misschien zelfs iets engs, maar in een openbare kerkelijke setting als deze kan het en werkt het troostend en helend.”
Ambting verwees vervolgens naar Jezus die mensen nabij kwam en hen genezend aanraakte. “Jezus raakt hen aan met zijn handen en woorden en ze vinden nieuwe levenskracht. Jezus komt keer op keer mensen nabij, geneest hen en geeft nieuwe kracht opdat zij in geloof verder kunnen in het leven,” aldus Ambting. “Deze dagen in Lourdes worden ook wij op vele niveaus aangesproken, verstandelijk en lichamelijk worden we aangeraakt. In de liturgie en ook daarbuiten worden onze zintuigen gelovig geprikkeld, opdat ook wij nieuwe levenskracht krijgen en weer gelovig verder kunnen in ons leven.”

De zaligsprekingen van Jezus willen mensen helpen om zich blijvend te openen en ontvankelijk te maken voor het mysterie, zo zei Ambting: “Ze roepen op tot een houding van deemoed en zachtmoedigheid. Bij de zaligsprekingen gaat het niet om tekort, maar het gaat om een houding en een weg die we zelf kunnen kiezen. Niet rijkdom, macht en aanzien maken ten diepste gelukkig, maar deemoed en zachtmoedigheid openen ons voor Gods mysterie, geven vrede en maken gelukkig. Het zijn de zachte krachten die de wereld zo hard nodig heeft, juist nu. Theologen doorheen de geschiedenis van onze Kerk roepen op om de houding van de zaligsprekingen eigen te maken, opdat deze een levensweg wordt en uiteindelijk voert naar eeuwig geluk bij God.”
En: “Wij zijn Jezus’ leerlingen van deze tijd, wij zijn allemaal geroepen om de zachte krachten van het geloof, die spreken doorheen de zaligsprekingen, uit te dragen en te verbreiden. Wat we hier in Lourdes ervaren aan liefde, goedheid en schoonheid mogen we niet voor onszelf houden, het wil verder gedragen worden de wereld in.”

Gezinsprogramma 29 april
Ook voor de gezinnen startte de woensdag met het vieren van de Internationale Mis. Medewerker Huwelijk en Gezin Elise Bangma-Mertens vertelt: “We moesten even zoeken naar een plekje, maar uiteindelijk mochten we met de kinderen voor de banken zitten op dekens van het Accueil. We hadden op die plek goed zicht op het altaar. En op de stoet priesters! Want een stoet was het… een heel indrukwekkend gezicht. Tijdens de Mis was er ook weer een kinderwoorddienst. We hebben het gehad over onze lasten en moeheid die we aan Jezus kunnen geven. En hoe fijn en bijzonder het is dat Jezus zoveel oog had voor de kinderen. Daar kunnen we als volwassenen soms nog wat van leren!”

Na de lunch hebben de gezinnen samen op Cité de Kruisweg gebeden in de groene kathedraal. Pastor De Bekker maakte het heel praktisch en herkenbaar voor de kinderen, aldus Bangma-Mertens, “en de ouders leren daar ook weer van. Daarna hebben we samen het Gebaar van het Water gedaan. Zoals Maria vroeg aan Bernadette hebben we onze handen en ons gezicht gewassen, en daarna ook gedronken van het water uit de bron. De kinderen vonden dit echt fantastisch en we vertrouwen erop dat God daar ook in de harten heeft gewerkt. De rest van de middag kon iedereen vrij invullen. Een paar gezinnen gingen naar de viering met handoplegging. Anderen gingen uitstapjes doen en sommigen bleven lekker spelen en uitrusten op Cité.”

‘s Avonds kwam pastoor Den Hartog, bisschoppelijk gedelegeerde voor Huwelijk en Gezin, bij de gezinnen eten, om daarna ook het catechesemoment met de ouders te begeleiden. Bangma-Mertens: “Het ging over het ‘ja-woord’ in de driehoeksrelatie in het gezin: relatie met God, relatie met partner en relatie met kinderen. Na een gezamenlijke start werd er in tweetallen verder over gesproken. Een heel waardevol en persoonlijk moment.”
Tegelijkertijd hadden de tieners hun eigen catechese met Elise Bangma-Mertens. Deze keer ging het over geloof in het dagelijks leven. Er werden stellingen voorgelezen en de tieners moesten een bank kiezen om op te zitten: eens, oneens of twijfel. Daarna vertelden ze over hun keuze. Elise Bangma-Mertens: “En ook daar kwamen mooie gesprekken uit voort. De belangrijkste boodschap was uiteindelijk dat God altijd met ons is en dat we alles op een dag samen met Hem kunnen en mogen doen.
Beide groepen sloten af in de woonkamer met iets lekkers te eten en te drinken en er werd teruggekeken op een fijne, rustige dag!”

Pelgrim van de dag: pastoor Boogers
Pastoor Hans Boogers (St. Martinusparochie) is met een groep parochianen mee met deze bisdombedevaart. Het is al de 19de keer dat hij in Lourdes is: “Voor mij is Lourdes een plek waar ik ongelooflijk graag kom. Natuurlijk vanwege het verhaal van Bernadette maar ook om de warmte en verbroedering en verzustering die je hier ervaart. Verschillen tussen mensen vallen hier weg, het is echt een plaats van hoop en vrede.
Haar boodschap blijft belangrijk: kom samen om te bidden en je geloof te versterken. Dat deel ik ook graag met anderen en elke keer dat ik hier ben is het weer anders. Zo zijn de lezingen en de vieringen steeds verschillend en word je iedere keer uitgenodigd om na te gaan: waar sta je in je eigen leven? Hoe kun je de boodschap van Jezus in je eigen leven en in de relatie met anderen uitvoering geven? En als je eenmaal terug bent in Nederland kun je door je ervaringen hier in Lourdes weer stappen zetten op de weg van de vreugde en de vrede in een veranderende wereld.”
Voor pastoor Boogers biedt een bedevaart nog iets extra’s, vertelt hij: “Ik geniet erg van het samen eten. Natuurlijk spreek ik in Utrecht geregeld met mensen af voor een maaltijd, maar in de regel eet ik als priester alleen. Hier meermalen per dag met mensen samen eten vind ik een mooie ervaring. De grote verscheidenheid van mensen die je spreekt, aan je eigen tafel in het hotel maar eveneens van groepen aan andere tafels. Zo zit in ons hotel aan een andere tafel de groep van Stichting Chrisko, en na elke maaltijd komen twee kinderen even een praatje maken aan onze tafel. Dat soort spontane contacten zijn bijzonder.”

• Lees hier de hele preek van kardinaal Eijk
• Lees hier de hele overweging van pastoor Ambting